خواهد آمد ...

یادش بخیر بچه که بودیم...چقدر پا تو کفش بزرگترا کردیم...چقدر دوست داشتیم اون کفشا اندازمون شه...اوج بزرگی تو منطق ما همین بود...بزرگ شدیمو اون کفشا اندازمون شد...یا شایدم کمی برامون تنگ...تازه اون موقع بود که فهمیدیم بزرگی به اندازه کفشمون نیست...بزرگی به بلندتر شدن قدمون از مامان باباهامون نیست!!! ...

به دنیا می آیی بی دندان ... خیلی کوچک ...ناتوان از همه چیز...فقط گریستن بلدی و شیر خوردن...استخوان های بدنت حساس و ظریف ...قدرت راندن مگس از چهره نداری...نیاز به محبت زیاد داری ...کم کم رشد می کنی دندان در می آوری استخوان هایت محکم می شوند دستو پا شکسته سخن می گویی ...بزرگتر می شوی و راه می روی...باز بزرگتر می شوی...خیلی بزرگتر می شوی...بزرگترو بزرگتر...اینقدر بزرگ که یا پدر بزرگ می نامندت یا مادر بزرگ...دندان هایت را دانه دانه از دست می دهی...استخوان های بدنت حساسو ظریف می شوند...جسمت کوچکو کوچکتر می شود...بیشتر از گذشته نیاز به محبت داری...دستو پا شکسته حرف می زنی...و وقتی آنقدر ناتوان شدی که قدرت راندن مگس از چهره ات را نداشتی...می روی......